Allegro jest na miejscu.

Szukajcie, drodzy autorytety, w kategorii: kolekcje > pamiątki PRL-u > Medale i odznaczenia. „Zasłużony dla Budopol Kielce” już od 2,90 PLN. Okazja. Bedziecie mieli co zwracać prezydentowi, aż się dorobi na obrocie metalami kolorowymi i będzie mógł ustąpić z funkcji.

[Order Budowniczych Polski Ludowej, fot. Grzegorz Bąk/Wiki]

Panorama Południa, ISSN 1732-1840, nr 10(96)/2008, dwutygodnik, nakład 35 000 egz.
Wydawca: PPHU ANDAPOL – Janusz Połeć. Adres redakcji: ul. Czapli 19a, 02-781 Warszawa. Red. naczelny – Janusz Połeć.

Ekonomiści zwracają uwagę, że każdy dzień wolny w roku drastycznie wpływa na PKB. Co zatem zrobimy? Może zniesiemy dzień wolny na Wielkanoc? Niechaj narodowie wżdy postronni znają, kto w Polsce jest prawdziwym zbawicielem.

więcej info u krzyżowca

Brandon Fay i Thomas Moulton przyjechali do Polski jak Cyryl i Metody, którzy przybyli do Słowian, żeby wprowadzać cywilizację. Oni nas cywilizują.

Drugiego „polskiego” filmu oscarowego jakoś nie miałem okazji obejrzeć. Może dlatego, że jego polskość jest dość typowa – przyszli angielscy artyści do polskich podwykonawców i dostaliśmy coś, co było doskonałe technicznie (dzięki tymże wybitnym fachowcom, poukrywanym gdzieś w biurach i studiach) i nie było spaprane na poziomie producenckim i „polityki kulturalnej” bo Wajda i jego podwładni, m.in. minister kultury, nie mieli do produkcji zbyt dużego dostępu. Szokuje natomiast bezczelność mediów polskojęzycznych, które mówiąc o polskości filmu, nawet się nie zająknęły: gdzie i kiedy mogliśmy go obejrzeć. Nie mogliśmy, kropka. Taki to nasz, polski, narodowy sukces.

Przy okazji oscarowej gali dużo stało się jasne: po raz, że to koniunkturalne gówno nie nagroda (macie rację: raczej nie usłyszelibyśmy tego, gdyby Katyń pokonał Fałszerzy).

Po dwa, Wajda potwierdził to, co mówiło się od dawna: TVN24 cytował jego własną opinię o najnowszym dziele: – chciałem zrobić film, który pozwoliłby rozliczyć i zamknąć temat katyński – cytuję z pamięci. Zamknąć? Dopiero go otworzyliśmy i myślę, że po szmerku podniecenia i wątłym brawku – jak pisał poeta – nieco za wcześnie go rozliczać i zamykać. Niestety, autorytety wiedzą lepiej.

Moja wiedza okazała się niedokładnie ścisła. Relegowany z UW w 1968 roku profesor rzeczywiście długo tworzył swe dzieła we Francji, a jego wybitna, erudycyjna i ponoć doniosła (sam nie wiem, gdyż moje naukowe horyzonty mają swoją zachodnią granicę wzdłuż Marszałkowskiej) książka Zbieracze i osobliwości była tłumaczona z francuskiego. Profesor jednak, jak się okazuje, dzieli swój czas od kilku lat między dyrekturę naukową Muzeum Europejskiego w Brukseli a Toruniem, gdzie swoją profesurą na UMK zadaje kłam wszelkim konserwatywnym stereotypom tego mniemanego centrum katolicyzmu.

- Zadzwonię po wykładzie – obiecałem A. – Chyba, że wykład będzie o tym, że Kaczyński chuj, wtedy wyjdę wcześniej.

Coś mi tak w tyle głowy pobrzękiwało, że wielu wybitnych naukowców może się teraz zajmować głownie tym, że Kaczyński chuj, a ja niespecjalnie miałem ochotę tego słuchać. Moją obietnicę powtórzyłem później F.

Profesor bardzo ciekawie zanalizował zagadnienie metafizyki w ideologiach i w religiach, punktując cechy wspólne (istnienie widzialnego i niewidzialnego świata) oraz różnice (w religiach świat niewidzialny, będący celem i źródłem etyki, jest oddzielony linią przestrzenną – ziemia/niebo lub osadzony w przeszłości: illud tempus). Nie do końca skutecznie moim zdaniem Pomian obalił historiozofię Dżej Pi Tu, który dwudziestowieczne totalitaryzmy nazwał owocem oświeceniowej cywilizacji śmierci – zwrócił tu uwagę, że tam, gdzie oświecenie tryumfowało najmocniej (Francja, Anglia), totalitaryzmy nie zagościły na dłużej, znajdując mocne podglebie w pominiętych przez ów prąd ideowy regionach. Cudownie i zapamiętale profesor wyliczał pierwsze wystąpienia poszczególnych nazw ideologii: nacjonalizm w tym a w tym, socjalizm 1831, komunizm 1840, konserwatyzm 1870 (strzelam oczywiście z pamięci). Zapamiętał się zresztą sam profesor; błyskotliwie tocząc swój wykład wrócił na chwilę do zagadnienia powiązania „prawicowych” totalitaryzmów z religią”: gen. Franco czy braci Kaczyńskich…

Poszliśmy do kina.

Masakra – rzekłem do Agnieszki. – Masz pojęcie, ile oni wydali na promocję tego filmu? Ale zaraz poprawiłem się: – obawiam się, że mniej niż na to wygląda.

Moim skromnym zdaniem na tym filmie nie zawiodą się tylko dwie grupy osób: kompletnie bezmyślni i ci, którzy nie wierzą weń od początku. Z wyżej wymienionych dwóch grup należę przynajmniej do jednej.

Co czwartek w Gazecie Wyborczej czytamy papieża.

Teraz większa tubka. 25% wazeliny gratis.

(rroarra nie kumasz?)

Ale od początku. Pierwszy raz przestałem kochać Owsiaka (nigdy go nie kochałem fanatycznie, ale jako gówniarz oczywiście cieszyłem się, że taka mądra i ładna inicjatywa i że my młodzież i te sprawy – cóż, przynajmniej na starość nie będę świnią), pierwszy raz zatem przestałem go kochać, kiedy postanowiłem zweryfikować tezę prof. W. i przyjrzeć się mu bliżej. Nie pamiętam, który to był finał: W. właśnie opowiadał, że to trochę brzydkie taka autokreacja w imię działalności charytatywnej i że Jezus, co jest skądinąd prawdą, nieco inaczej ją pojmował (Kiedy więc dajesz jałmużnę, nie trąb przed sobą, jak obłudnicy czynią w synagogach i na ulicach, aby ich ludzie chwalili. Zaprawdę, powiadam wam: ci otrzymali już swoją nagrodę – Mt, 6, 2). Oczywiście, Owsiak nie liczy i nie musi liczyć, że Ojciec jego, który jest w ukryciu, odda jemu.  Na omawianym finale (koło ośmiu lat temu) w jakimś Kaliszu czy innym Koninie, nie pamiętam, do wtóru porykiwań Agaty Młynarskiej wciągnięto kukłę Owsiaka na najwyższy cokół w mieście – a ja przeżyłem szok. To był pierwszy raz, kiedy pamiętam – Owsiak był dużo ważniejszy od pieniędzy. Siema.

I to tylko narastało. Pamiętacie ten rok, kiedy jakiś gówniarz dla żartu zlicytował najdroższe złote serduszko (które, jak się dowiaduję, jest przechodnie i co roku licytuje się to samo)? Jurek O. występował wtedy w Trójce, której akurat słuchałem w kuchni. Jurek O. wygłaszał oświadczenie, które mnie zmroziło. Jurek O. groził – serio, w sensie karalnym, a w każdym razie prawie karalnym – opowiadał, co zrobi gówniarzowi, kiedy już go znajdzie. Czułem się, jak przed teleekranem Orwella w czasie piętnastu minut nienawiści. Pamiętacie ten motyw z książki? Jeśli nie, to koniecznie go sobie odświeżcie. Albo ten z drugiej części nowych Gwiezdnych Wojen: Zabiłem ich wszystkich: kobiety, dzieci, starców. Byli jak zwierzęta. I zabijałem ich jak zwierzęta – opowiada młody adept Ciemnej Strony Mocy. Nie wiedziałem, z czym mi się kojarzy ten spokojny, skrywający głęboką chęć mordu, ton Anakina. Teraz sobie przypomniałem: oświadczenie Owsiaka było wypowiedziane tonem, którym mawia się tylko, choć różnymi słowami: zabiję cię, skurwysynu.

O tym pobiciu obrzydliwego prywaciarza sprzedającego okulary nie chce mi się nawet pyskutować. Być może były tam jakieś prawne okoliczności, być może Woodstock zapłacił komuś za wyłączność na handel (wot, bizn’es!), ale przypominam, że według świadków i gazet naczelna szarytka Rzplitej zjawiła się w towarzystwie dwóch drabów, o ile pamiętam, zwanych ochroniarzami. I jak by tam prawnie nie było, rozgłosu całej sprawie dodał fakt, że coś tam zostało zdemolowane, prócz błogości Owsiaka, że kochający naród dał mu mandat na rozgrzeszanie sumień z charytatywnego tumiwisizmu.
Ale w tym roku dręczy mnie jeszcze jedna myśl: skąd się ten Owsiak wziął? Prześwietlę to sobie wieczorem, jak już wszystkie światełka pójdą do nieba i zrobi się trochę ciszej (i tak dziś nie włączam ani TV, ani radia). Zobaczę, co się da wyguglać na jego temat, bo zaczynam podejrzewać, że ma typowo PKWN-owski życiorys: „Urodził się w roku 1920, do partii wstąpił w 1944″ – reszta jest milczeniem. Zastanawia mnie to nagłe pojawienie się Owsiaka w mediach III RP, zwanego dla niepoznaki ubekistanem. Zastanawia mnie, oczywiście, w kontekście Michnikowszczyzny, którą Owsiak reprezentuje ewidentnie. Pomyślcie: ni stąd, ni z owąd, pojawia się nagle jąkający się (amiedialny zatem) człowiek i w ubeckiej telewizji dostaje od razu genialny czas antenowy. Wiem, że jest już pokolenie, które tego nie pamięta, ale sukces tych audycji, nadawanych pod szyldem zdaje się „Róbta, co chceta, czyli rockandrollowa jazda bez trzymanki” był tak spektakularny, że przed długi czas telewizyjnie reklamowano gumę „Siema!”, gdzie zapewne należy szukać początków kultu Jurka O. Pamiętacie te werbalne katusze w niedzielę przy TV? Dziś małolat od śniadania/ wpada w proces przeżuwania/ gumy siema! // Zaszpanuje tatuażem, / co pod wodą się nie zmaże/ Bąbluj siema! // Guma siema!, lepszej nie ma/ pełen odlot, pełen luz/ guma siema! – w ustach plus/ Bąbluj siema. Chryste, dotąd całą reklamę mam pod czaszką. I skąd się ten gość nagle wziął w TV?