Jasne, że dziennikarze mają swoją rolę. Podobnie jak babcie klozetowe, jak zbieracze gówna, jak płatni „ochotnicy” w eksperymentach medycznych, jak kapusie Skarbówki. To są nawet role pożyteczne, co w żadnym razie nie implikuje konieczności szanowania takiego zawodu.

A co do owego dowiadywania się o trudnych i smutnych wydarzeniach, owego szlachetnego niesienia Prawdy i Informacji narodowi – daruj sobie, nie rozmawiasz z jedenastolatkami. Dziennikarze mają prawdę i informację dokładnie tam, gdzie pan może pana majstra w dupę pocałować. Dziennikarze zainteresowani są sensacją i wynikami sprzedaży. Czysta prawda, nieskażona sensacją i/lub skandalizmem, jest, jako się rzekło, niemedialna i sprzedaje się strasznie kiepsko, więc jest też jedną z ostatnich rzeczy, jakie znajdują się w sferze zainteresowań prasy.

Jestem całkowicie pewien, że nikt nie pytał ją o zgodę na zrobienie zdjęcia. Że nikt nie pytał ją o zgodę na pokazanie jej piekła na wystawie. Że nikt nie zapytał ją o zgodę na pokazanie tego w telewizji polskiej. Że nikomu, żadnemu dziennikarzowi albo reporterowi wojennemu nie przyszło do głowy zastanowić się przy tym nad etyką i moralnością.

Dłuższy czas po tym na onecie pojawiło się zdjęcie jakiegoś ludzkiego szkieletu w afryce. Szkielet siedział również na łóżku szpitalnym, a na pierwszym planie, idealnie ostre, leżało na tym łóżku jabłko. Piękne, czerwone jabłko, jak z reklamy firmy sadowniczej. To, że jabłko położył tam reporter, żeby mieć lepszą kompozycję nie mogło być bardziej oczywiste, zauważyli to nawet komentatorzy onetu.

Mam dla dziennikarzy tyle szacunku, co dla przeciętnej hieny cmentarnej. Dla reporterów wojennych znacznie mniej. Dlatego ową awanturę oglądałem trochę jak człowiek mógłby oglądać właśnie hieny gryzące się w klatce.