z sufitu

Mocne zdanie na lead: Marcel Proust wynalazł polaroid.

Pozwoliłem sobie dzisiaj na chwileczkę zapomnienia, uciekając przed mózgoklejką pracy w stronę Swanna. Wcześniej tylko przyczepiłem do ściany kilka zdjęć z polaroida – zapożyczyłem od Wojtka Tkaczyńskiego taką metodę: powiesić sobie własne dzieła na widoku na kilka dni i sprawdzić, co się będzie o nich myślało. Zrobiłem więc „wystawę” i czytam Prousta. Po drodze zatrzymuję się, wspominając tekst Johna Bergera: Co zastępowało fotografię, nim wynaleziono aparat fotograficzny? Odpowiedź, której można by oczekiwać, brzmi: rycina, rysunek, obraz malarski. Jednak bardziej odkrywcza odpowiedź, brzmiałaby: pamięć. Jak dobrze – myślę – że nie mam zdjęć z kilku wydarzeń, które chciałbym dobrze zapamiętać.

Wtedy wchodzi mama i gadamy chwilę o nowo powieszonych zdjęciach.

- Dobre teraz robią te materiały polaroida – mówi mama. – Kiedyś to, pamiętam, takie blade były, bez wyrazu.
- Materiały zawsze były podobne, tylko one bardzo łatwo blakną – tłumaczę.
- Aha. A jak zapamiętać kolor, żeby nie blakły?

No właśnie, zapamiętać. Ale czy przez to nie wyblakną?

(dalej…)

Czy ktoś może mi wytłumaczyć parę spraw apropopo Miss World?

Dlaczego Chiny wystawiają dwie kandydatki?

I dlaczego Polskę reprezentuje Grażyna Torbicka? Mówi po angielsku gorzej, niż Miss Szkocji, a reszta lasek na sali mogłaby mówić do niej „babciu”! (przez grzeczność nie wypominając jej „pra-”)

(Wurden Sie an dieser Frau ein Zimmer vermieten?)

Paradoksem jest, że jedyne wygrane polskie powstanie jest zarazem najmniej pamiętane – obwieszcza Rzepa z zeszłej środy na stronie A2 (sygn. map). Wydaje mi się, że jest to nie tyle paradoks, ile oksymoron: pozorna sprzeczność, w istocie w wielu przypadkach – jak i w tym – dająca się, po namyśle, pogodzić.

(dalej…)

Z początku miałem napisać tylko tyle: Pragnę uspokoić wszystkich fanów pojednania z islamem na jego warunkach i orędowników tezy, że to religia miłości, a nie terroryzmu. Niech śpią spokojnie, bo „United 93″ Greengrassa pokazuje islam zgodnie z prawdą, jako religię popaprańców, dążących do mordu wszystkiego, co żyje i sprzeciwia się ich wierze, dążących do opanowania świata przez ich chore „ideały”. A zatem – w zasadzie zainteresowanych bezinteresownym mordem. Resztę impresji po tym filmie napisała już śp. wściekła i dumna Oriana Falacci, zapewne nawet go nie widząc.

Miałem poprzestać na takiej notce, ale jednak się nie powstrzymam.

(dalej…)

Dzisiaj w serwisie znalazłem sondę: Czy papież powinien przeprosić muzułmanów?

Przewidziano trzy odpowiedzi:

• Tak, ponieważ ich obraził
• Nie, jego słowa źle zrozumiano
• Nie mam zdania

Nie znalazłem wśród nich niczego dla siebie.

Dzisiejszy Teleexpress traktował między innymi o pewnym panu, który w ciągu ostatnich czterech lat nawlókł na nitkę 75 metrów pestek od jabłek. Nietrudno się domyślić, że pastwę będzie miała z niego kampania reklamowa doskonałego piwa, która już dawno przerosła swój produkt – Księga Guinessa. Pan konsument jabłek ma ponoć dostać się do Księgi z okazji swoich, przypadających niebawem, 77 urodzin. Będzie tam figurował jako wykonawca „najdłuższego sznurka z nanizanymi pestkami od jabłek”.
Ja tylko jestem ciekaw: kiedy Księga Rekordów Guinessa dostanie się do Księgi Rekordów Guinessa w kategorii największej ilości kategorii?

Wczorajsza (środa) Rzepa dzieli się z nami tekstem Elżbiety Isakiewicz Pochwała patriotyzmu. Autorka, rozważając znaczenie tegoż we współczesnej Polsce, powołuje się między innymi na frazę Dmowskiego: Jestem Polakiem – a zatem mam obowiązki polskie. Problem polega na tym, że dzieło Dmowskiego nosi tytuł Myśli nowoczesnego Polaka – my zaś jesteśmy do bólu ponowocześni. Jako tacy wiemy zatem, że patriotyzm jest paradygmatem jak inne; nie istniał od zawsze i nie musi istnieć w nieskończoność.

(dalej…)

Przywykło się mówić o reality shows źle albo wcale, zwłaszcza w tzw. dobrych domach. Przywykło się też mówić, że Spielberg, czy też ktoś niedługo przed nim, wprowadził do kina realizm ostateczny, takie w każdym razie wersje słyszałem. Tymczasem nie pierwszy już raz, przy okazji bardzo miłego filmu Miami Vice dostajemy obraz jeszcze o oczko „realistyczniejszy” (historyk sztuki by się wkurzył, bo realizmu się nie stopniuje, proszę pana!). Mam niewielkie doświadczenie z reality shows bo podobno, jak pisał Piotr Walkowicz, Antropolog albo nie ogląda telewizji i jest z tego dumny, albo ogląda telewizję i się tego nie wstydzi. Chętnie zapisałbym się do tej drugiej grupy antropologów, ale zwyczajnie nigdy nie mam czasu i/lub telewizora. Z tego jednak, co widziałem, charakterystyczna kamera dająca jakość godną monitoringu przemysłowego, która zrobiła karierę w mediach wychodząc od śledztw dziennikarskich poprzez telenowele dokumentalne i stylizacje na takowe (Detektywi na przykład), wygląda mniej więcej tak i robi niezłą karierę w kinie. Czy szanowni krytycy popkultury zgodzą się ze mhą, że jest to pewna korzyść płynąca z reality shows?

Aaa, zapomniałem, że krytycy popkultury rzadko widzą korzyści w amerykańskim kinie.

Miami Vice Michaela Manna polecam.

Się dzieje. Nowela Marii Konopnickiej pt. Dym rozwija wątki i, uwzględniając definicje gatunków literackich, staje się epopeją. Ja przyjmuję to, jak mawiają, na relaksie – dzisiaj z audycji klonu Moniki Olejnik w Pulsie zostało mi objawione słowo Michnika (brzmiało jakoś w stylu: podła insynuacja, czyli brzmiało standardowo), więc mam już dystans i wiem, w co mam wierzyć. Ale ponieważ słowo z łoża boleści nie do każdego dociera – megafonuje je Frasyniuk. Podaję za onetem:

Mówi pono Frasyniuk (plus ośmiu), że dorobek Solidarności jest systematycznie plugawiony (…) przy aktywnym udziale funkcjonariuszy IPN. Bo, oczywiście, to IPN ma funkcjonariuszy, a SB miała pracowników naukowych. Od socjologii.
Mówi o ścisłej kontroli ubeckich archiwów, pełnych plotek i kłamstw, z których ludzie złej woli robią dziś użytek i, oczywiście, muszę przyznać mu rację – niestety jak zwykle ironicznie. Uważam, co więcej, że kiedy już obejmiemy pełnię władzy w Polsce, koniecznością będzie założenie paraagenturalnej jednostki kolekcjonującej ploty (będziemy je wycinać z Vivy i Życia na Gorąco) oraz zmyślającej fikcyjne rozmowy z obecnymi studentami, a za parę lat – na pewno – działaczami Inwigilowanej Opozycji.
Mówi też o nieusprawiedliwionych kłamstwach, poniżających całe środowisko opozycyjne, odzierających Polaków ze słusznej dumy z zasług antykomunistycznej opozycji ruchu podziemnej ?S?, czyli, tak w skrócie, o spisku żydowskim, tylko w drugą stronę. Mówi o stwierdzeniu prezesa IPN-u, jakoby ujawnienie akt IPN wymusiło napisanie historii Polski na nowo, jako o absurdalnym. Ja, wójt, wama to mówię – to wierzcie, jak mawiał bohater Chłopów. Mówi o historykach IPN-u pseudo badacze, bo to on w Polsce rozdaje tytuły naukowe.

Dzięki, panie Frasyniuk! Jak dobrze znów pogadać o lustracjii abstrakcyjnie. Nie trzeba się babrać w niuansach, że ktośtam miał image prawdziwie porządnego człowieka, a ktoś inny – nadmuchanego Autorytetu, wymodelowanego z podłużnego balonika. Ileż łatwiej myśleć w ten sposób! Ileż bardziej czarno-biało!